نمی دانم چه باید کرد . در اردوگاه کار اجباری در طرح شاخص پزشک خانواده منتظرم طرحم تمام شود. طرحی که در آن چیزی به عنوان آسودگی پزشک ! زمان برای مطالعه ! زمان برای ارتباط با دنیای مدرن!!!! (چه اراجیفی می گویم؟؟) حتی  داروخانه در آن پیش بینی نشده است.

 من را می فرستند در میان انبوه آدم های له شده ای که پادرد و کمردرد دارند. سرگیجه و اضطراب دارند .. و از درد بی درمان فقر و بی پولی ، بی کسی و بی همسری، نا امیدی و بی سوادی، معلولیت و جاهلیت رنج می برند و تو یا می توانی بتامتازون بدهی یا پنی سیلین!!! و هر بار که به من می گویند انشاالله دستت سبک باشد شرمنده می شوی از شغلت، نقشت ، از عمر رفته ات ، از امیدت به فردا.

و باز فردا من بر می گردم از نو شروع کنم . تا طرحم تمام شود . تا راهی بیابم برای کمک واقعی . برای جبران آنچه ندارم برای درمان دردت.

وقتی که خسته هستم و بی حوصله . وقتی که درمانده ام  و بیچاره .  وقتی که توانم نیست حتی نق بزنم از روزگار. می آیم در این دنیای مجازی تا دنبال واقعی ترین اجزائ زندگی بگردم. دنبال یک لحظه آرامش و امید به فردایی بهتر...

و اولین چیز روبرویم سرچ بار گوگل است که از تو می پرسد : چه می خواهی ؟

چه می خواهم؟ کلمه یی که جواب همه چیز باشد مثل قرصی که تمام احساس ها را با هم از بین می برد و می بردت به عابم بی خیالی .  راحتت می کند از روزمرگی و  تکرار درماندگی...

شاید مشروب و الکل ، شاید آرامبخش و مخدر به همین دلیل ساخته شده باشند. اما تاثیر آنها موقت است . من آنها را نمی خواهم . من دنبال کلمه ی جاودان می گردم. جاودان ، موثر و ماندگار... کلمه ای که به من دوام دهد . صبر دهد .اعتماد دهد . قدرت دهد. مهر دهد. امید دهد .....

اگر کسی آن کلمه را می داند به من بگوید .

هربار که مادرم مرا صدا می کند که چایی بخورم یادم می آید این کلمه که نه! این آدم نه! بلکه مهری که در او است همان چیزی است که خلق شده تا مرا آرام کند. بزرگ کند. زنده نگهدارد. امیدوار کند . جاودان کند....

نه آنکه حرفی نیست . حرفها را فشرده کرده ام ، گله ها را در مشتهایم له کرده ام  و  امیدها را تک تک می شمرم. آنقدر سرم شلوغ شده که نمی توانم از نو شروع کنم. سالهاست هر شب به این امید می خوابم که فردا با طلوع خورشید معجزه ای رخ خواهد داد :

و من پری لالی خواهم شد که در اقیانوس بزرگ و عمیقی زندگی می کند و کارش این است که  هر روز وقتی اولین طلایه آفتاب به زمین می رسد به سطح آب بیاید و  همراه با طلوع خورشید چنگ بنوازد و دسته های ماهی ها را که در آب می رقصند  راهنمایی کند به کناره ی مرجان های رقصان.... و بعد که طلوع تمام شد با هر چه آفتاب اندوخته است به عمق اقیانوس برود و در عمق تاریک اقیانوس  نور و آوای چنگ تقسیم کند...

مدتهاست که سهمیه ی آفتابم تمام شده ... روزهاست که چیزی برای بخشیدن در خود نمی یابم...

بنابراین دیر می آیم تا ... چیزی  بیابم برای خستگی هایمان

حتی مادر از کودک

70 میلیون تک نفریم و شصت و نه میلیون و نهصد و نود و هزار و نود و نه مهاجم

بزرگترین اقدام انقلابی این جماعت تک

خودکشی است و بزرگترین شورش دیگر کشی

و امیدی به بلندای زنجیر به هم بافته مان

همه چیز به غیر از زندگی محاسبه می شود

ورودی جدید.... یعنی من و تو و خون رگهامان

گور به ما می خندد

زنده ای در گور و ما مردگانی در روی زمین!

نماندی و من ماندم با خیال تو

این روزها که سایه ی مرگ در همه جا تار تنیده 

همه در حال شمارش معکوس انفجار بزرگند

نیستی در کنار من 

و من به جای تو شعار خواهم داد 

" می کشم ، می کشم ، آنکه برادرم کشت"

پشت به آینه ایستاده ای و انبوه موهایت در آینه  ی تاریک موج می زند

من خندیدم به پوچی چشمانت

تو با درخشش وقیحانه دندانهایت فحش دادی به شرافت من

عضلاتم آویزان ، صورتم جمع و چروک و چشمانم مشکوک به هر چه در جربان است

دلم می لرزد

 من با طعم تلخ دهانم

آب دهان کم می آورم برای پاشیدن به صورتت

خشکاخشک فریاد می زنم نه

و تو هنوز پشت به آینه

                     با انبوه موهای سیاهت

                                           زل زده ای به غریزه ات

مادرم می گوید فکر کن همه چیز درست می شود... حق به حق دار می رسد و تو هم به علاقه ات می رسی. مادرم نمی بیند انبوهی از جوانانی که قرص برنج می خورند ... که ترامادول و سیتالوپرام در جیبشان است و کراک می زنند..

مادرم می گوید حوصله کن.. همه چیز به یک اشاره ویران می شود اگر بر خشت کج بنا نهاده شده باشد.. مادرم نمی دانند تحمل این ثانیه های لجوج چقدر دردناک است

مادرم می گوید تولدت مبارک و من از امیدش شرمنده می شوم و باز از نو شروع خواهم کرد....

شاید ! کاشکی! ای کاش! اگر! ای وای ! تقصیر از کسی نیست . من  گناهکارم و از دست هیچ کس کاری ساخته نیست. خدا هم نمی تواند به دادم برسد . من خود باید خود را نجات دهم! اما چه طور از این کثالت چرک خلاص شوم؟

من چه کنم؟ هر روز به همه لبخند می زنم

هر روز با صبر و حوصله با عقربه ها مسابقه می دهم

اما به اینجا که می رسم دیگز چیزی از من نمی ماند

دیگر توانی برای من نیست برای وانمود کردن به خیلی چیزها

و فردا دوباره من شاد بر خواهم خواست...!!!!

این معجزه ی من است

من چرا هیچ شدم. پشت پنجره ی بی گلدان من چرا حبس شدم .

اوضاع نامراد است!!!

همین

همه چیز وارونه شده

من به جای شعر شعار می نویسم 

تو به جای لبخند اشک می خوانی 

ندا به جای زندگی می میرد

مرگ ندای رهایی حقیقت است 

ساحری از ما بر نخواهد خواست؟

چرا سبزی را با خون آغشتیم؟

چه می شد که همه چیز به یک جشن سبز ختم می شد و ما با انبوهی از خون خشک شده طرف نمی شدیم

کاشکی ...

چه بگویم که در این بحر کثیف 

همه با هم آلوده شدیم به کثافت ظلم 

و صداقت خونهامان ناگزیر است از جبران.

و چه زیبا گفت سهراب:

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
هر دم اين بانگ بر ارم از دل
واي اين شب چقدر تاريك است.
....
و خدايي كه در اين نزديكي ايست...

به نان و خوبی و رنگ سپید 

نه به مرگ ! نه به خون ! نه سکوت !

اگرم ساکتم از سر درد است

از سر جبر و ضرب تفنگ است 

تو که با من همنفسی

تو که با ما ....

تو چرا دم نزنی؟

جنازه ای روبرویت و چشمانی که نگاهت می کنند...

و آرزویت داشتن دمی است که زندگی ببخشد

من ساعت ها با کتاب های سنگین خلوت نکرده ام 

گریه کنم بر جنازه ات

ای کاش می شد لا اقل مفت نمی مردی

مرگ شرمنده است 

 هر بار جسورانه  به سویش دویدی

اما از تو گریخت

سرعت بازیچه ی تپش های قلبت بود

جسارت چاشنی روزهای زندگی ات

و دل شیر اعتیاد مادر زادی ...

کاشکی شجاعتی در ما یادگار بگذاری... قصه ی دیروز داستان تاختن است

 آنقدر  سریع که مرگ را مجال فرار نبود

و تو او را با خود بردی.....

مرگ شرمنده است ...

در خیل فراریان عزرائیل جاودان زنده خواهی ماند 

قطره ای شعر بریزیم لای اشکانمان 

روی سفیدی کاغذ

شاید غممان خلاصه شد به سطر دفتر

و روحمان رها از حصار هوا ، نفس ، زندگی

جاودانه خواهیم مرد....

شعر و اشک و افسوس 

به خدا من اینجا ، در میان دل و  رویا

بی هوس ،  بی زمزمه ، بی معنا ....

دور می زنم زندگی _ دلمردگی 

نمی دانم . شاعرم ! عاشقم ! یک مغرور ساده ام!

اما من منم 

و باید باشم 

و کسی نیست مرا ببرد تا حجله ی تنهایی خود

من در آن دم که تو رفتی، مردم

و نمی دانم که چطور نفس هایم می دوند از پی هم

عشق یعنی این که من در یک اتاق خالی

از بین همه ی چیزهایی که داشته ام و نداشته ام

همه ی کسانی که هستند و یا نیستند

به تو می اندیشم

آوازه خان شرور ما چه راست  می گوید:  این درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی شود....

من نمی دانم در کجای تاریخ اشتباه کردیم که این گونه گرفتار درد بی درمان شده ایم. درد بی درمان دروغ ، جهل ، خفقان و سرکوب همه چیز . من سالهاست که منتظرم شاید فرجی شود. شاید روزی برسد که برای هر نفسی که می کشم مجبور نباشم وانمود کنم من ....

من 4 ماه است که در پشت یکی از کوه های ستبر این مرز و بوم پزشک  خانواده شده ام . ونظام پزشکی ام را در روستا های سرد و بی روح اینجا افتتاح کردم. چه سیستمی! چه شبکه ای ! چه طبابتی ! چه فقر و جهلی !چه دروغ های شاخ داری !  من آمده ام اینجا طرح بگذرانم مثلاً به آدمها خدمت کنم اما نه تنها به خودم ودیگران خدمت نمی کنم بلکه هر روز بیش از پیش به این نتیجه می رسم که دارم خیانت می کنم هم به خودم و علمم که لای جزوه های بی معنا و چرند وزارت بهداشت  فراموش می شود (نمی دانید چه زجری دارد نامه های نامفهوم و پر فریب اداری را با فریبکاری و صد البته  نامفهوم پاسخ  دهید )   و هم دردمندانی به پناهی که با یک مسکن و یک آنتی بیوتیک به خانه می فرستم. هموطنانی که به غذا و لباس بیش از دارو نیاز دارند .چیزی که من ندارم!

همه این ها به چه بهایی! قیمت فروش روزهای جوانی چقدر است ؟ شاید ندانید که با این همه تبلیغات گسترده ای که ای در مورد حقوق و مزایای این طرح گفته شده جز مشتی دروغ و فریب چیزی به ما نرسید . من 4 ماه هست که جز حقوق طرح چیزی نگرفته ام . حتی نمی دانم حقوقم چقدر است! هر بار عددی و هر بار دروغی دیگر با پررویی هر چه تمام تر .

و حالا هم که قرار است 25 درصد از حقوق نامعلوم من کم شود.(یکی به من بگوید چقدر می شود؟)

و من مجبورم اینجا بمانم ..... چون طرح دارم ! چون تعهد دارم ! به که و چه نمی دانم ! واز آن مهمتر چرا؟ برای سالهای یا روسری یا توسری؟ برای آب و برق و نفت و گاز مجانی ؟ برای بیمه خدمات درمانی ؟ برای هویت و رسانه ی چرند ملی؟ برای آزادی؟ برای حس قشنگ وطن پرستی؟ برای چه ؟

آسمان شب پولک نشان

 این همه فضا دور از زمان

نشستم روی سنگ سرد بی صدا

در افق تنها ،

 سحر را خواب دیدم

مرده ام

خاک را بر سرم ریز

گور تاریکم را به خاک کفشهایت میامیز

من

لای لای تن های کثیف مردمان

له شدم

قلب من قلک نیست

پول چرک کاغذی سهم من نیست

قبر سنگی را در میان آرزوهایم خریدم

گل بی گلدان رویش کشیدم

نمی دانم چرا ؟ اما پژمرد

بگو

بگو

بگو لا اقل باران بیاید 

باز موهای سیاهت تر شود

و من آرام از رویش چشمان بی رنگت

من

این همه فضا دور از مکان

دور از زمان

آسمان شب پولک نشان

هر بار که خواستم بنویسم نشد همانطور که وقتی خواستم بگویم دوستت دارم نشد و رفتی . فکر می کردم استعدادی درخشانم که روزی کشف خواهد شد . روزی من هم نامداری می شوم و کتاب هایم را امضاء می کنم و روی جلد همه شان خواهم نوشت . تقدیم به او .که رفت . به همین راحتی. اما همه ی این ها مثل رویا های بچگی از یاد رفته بود. الان بزرگم . زمان زیادی از مرد شدنم گذشته و من نا خود آگاه دکتر شدم . یک روان پزشک که هر روز صبح ساعت 7 از خواب بلند می شود . دست و رویش را خوب می شوید . ریشش را می زند و به بیمارستان می رود. و هیچ روزی نمی شود که ادکلن نزند.  در راه رادیو گوش می دهد . در ماشینش یواشکی سیگار می کشد و سرانجام هر روز بی حوصله تر و سریع تر از دیروز مریض می بیند. خوبی روان پزشک بودن این است که هر روز فرستاده ای از سوی خدا پیغامی برایت می آورد. انسانی مهر سکوت و سکون به لب و بدنش می زند و خشک می شود . دیگری از هیجان پر می شود و همه ی حرفهایی که قرار است در تمام عمرش بزند به بیرون ول خواهد کرد. یک روز هم حضرت خضر عصبانی می شود و بدکاره ها را به فحش می بندد و به همه ی آن هایی که تجاوز کرده لقب شیطان می دهد. من سالهاست که با این آدم ها سر و کار دارم با آنکه خوب نمی دانم چه اتفاقی در هر کدام این ها در حال افتادن است اما خوب می دانم چه کاری از من بر می آید.  دیگر انتظار فوق العاده ای از خود  ندارم و یاد گرفته ام که با همه چیز کنار بیایم. اما هنوز هم گه گاه سعی می کنم نوشتن را تمرین کنم. روی سر نسخه ها ، نصف شبها که برای مریض بد حال صدایم می کنند . یا روز هایی که تعطیل است و من جایی ندارم بروم و حسش نیست تفریح کنم. اما هیچ وقت آنچه که باید نمی شود. هر بار که در حال نوشتن چیزی هستم فکر می کنم این دیگر شاهکار است و اما بعد وقتی که می خوانمش می بینم نه! منظور من این نبود. نه! این حرف دل من نبود...

این روز ها بیمارستان شلوغ تر از قبل شده و آدمها بیشتر بستری می شوند و بیشتر به هم می ریزند . شاید چون دیگر کاری نمانده که آدم انجام نداده باشد به ماه سفر کرده ، نظریه نسبیت را طرح کرده ، در آزمایشگاه آدم ساخته ، با مرگ جنگیده و خسته شده ، قرنها زاد و ولد کرده .... شاید کلونی آدم ها بیش از حد رشد کرده و زمان انقراض  فرا رسیده است .

شاید دیگر جایی نمانده که  آدمی به آنجا فرار کند. آنجا را کشف کند و به آنجا مهاجرت کند وتنها راه فرار دنیای خیال است. اما هر چه دنیای خیال بزرگ تر می شود جای نفس کشیدن تنگ تر می شود  و در آمدن از آن سخت تر. به ناچار  آدمی ساکن دنیای خیال خواهد شد..... به ناچار دور از ما

امروز پشت میز ویزیت نشسته بودم و مردی که روسری سر می کرد جلویم به صندلی تکیه داده بود و با لبخند به من می نگریست . انگار من با این سبیل هایم روسری سر کرده ام و جلویش نشسته ام . هر چقدر سوال کردم جوابی نداد پس مرخصش کردم  

و خواستم مریض بعدی را ببینم . تازه دیروز بستری شده بود. سرم پایین بود و روی سر نسخه شکل برگ می کشیدم . وقتی او وارد شد . منتظر ماندم  پرستار مریضی را  که به کندی حرکت می کرد بنشاند . بعد سرم را بلند کردم . شوکه شدم او بود همان که سالها پیش رفت و من به او نگفتم که دوستت دارم. خیره ماندم نمی دانم چقدر . خودش بود همان طور که بود . از برق نگاهش مطمئن شدم که هنوز من را یادش هست . نمی دانستم چه بپرسم. رزیدنت بخش مشغول معرفی کردن او شد. یا او بی تجربه بود و معنای نگاه ما را نفهمید و یا نگاه ما خالی از معنا شده بود. من تنها چیزی که فهمیدم این بود که او به بیماری افسردگی ماژور مبتلا شده و ماه هاست با کسی حرفی نزده و چند بار خودزنی و خودکشی داشته.... و در حین تمام وراجی های دکتر جوان بخش او خیره به زمین ماند. تکانی نخورد. حرفی نزد

وقتی که موبایلم زنگ زد از جا پریدم و گفتم فردا این مریض را می بینم . از اتاق بیرون دویدم ....

نمی دانم تمام روزم چه طور گذشت . تمام کارهایی را که از انجامشان متنفر بودم و هر روز به فردا می سپردم با عجله انجام دادم . پیش رئیس بیمارستان رفتم تا راجع به کسورات بیمارستانی و صرفه جویی در هزینه ها صحبت کنیم. به ملاقات پدر بزرگ پیرم رفتم . پیرمرد از بس سیگار و تریاک کشیده بود ریه ای برایش باقی نمانده بود و انتظار داشت من برایش ریه ی جدید بسازم و همیشه منتظر داروی جدیدی بود که می گفتند معجزه می کند. در نهایت هم رفتم یک دست کت و شلوار بد رنگ گران خریدم تا به خودم هم رسیده باشم وای از آن همه اراجیف فروشنده که می خواست با یک دست کت و شلوار مرا براد پیت جا بزند. بیچاره براد پیت! بیچاره من! مگر من ....

هر کاری که به فکرم رسید کردم . ولی از شب نتوانستم فرار کنم. هیچ فیلمی ، هیچ آهنگی ، هیچ نوشته ای ، هیچ خیالی به دادم نرسید و در تمام روز جلوی چشمم بود و من به روی خودم میاوردم . اما این شبها خیلی لجوجند. آنقدر طول می کشند ، آنقدر آرام  در درونت طوفان به پا می کنند که راه فراری برایت نمی ماند و من وقتی به خودم آمدم دیدم ساعتهاست که دارم به او فکر می کنم . یعنی چه اتفاقی برایش افتاده ، این سالها برایش چطور گذشته.... با او چه کنم؟ با خودم چه کنم ؟ اصلاً چه شد که این طور شد؟

تا صبح با کت و شلوار تازه ام پشت میز تحریر نشستم و هر چه کاغذ دور و برم بود خط خطی کردم. بدون اینکه بتوانم یک جمله ی سر و ته دار بنویسم. یادم رفت چراغ ها را روشن کنم . شام بخورم . تلویزیون ببینم ...حتی به توالت هم نیاز پیدا نکردم . شاید اصلا آن روز چیزی نخورده بودم و یا آن شب همه ی آن کار ها را کردم و یادم نماند.

شب که تمام شد از جایم بلند شدم. به خودم گفتم او هم یک مریض است مثل همه ی مریض های دیگر و من باید او را ویزیت کنم مثل همه مریض های دیگر .یک چای پررنگ خوردم و دوباره همه کارهای روزانه را از سر گرفتم. ریشم را تراشیدم و ادکلن زدم. به بیمارستان رفتم .با اعتماد به نفس ساختگی ام وارد اتاق شدم . با همه خیلی گرم حال و احوال کردم. وقتی روی صندلی ام نشستم و حرف های عادی رد و بدل شد و راجع به فوتبالی که دیروز ندیده بودم نظر دادم . گفتم خوب بهتره مریض دیروزی را که وقت نشد ببینم بیاورید من ببینم امروز می خواهم زودتر بروم. پرستار بخش با لبخند به من نگاه کرد و گفت آقای دکتر اگر خواستید الان می توانید بروید او دیشب خودکشی کرد . با روسری خودش را دار زد. دکتر مرتضوی گواهی فوتش را نوشت. دوباره من خیرع ماندم.

اگر بدانی چقدر دلم می خواهد برای نوشته های زیبایت کامنت بگذارم.

 اگربدانی چقدر دلم میخواهد از هر کسی که از ته دل خود و صادقانه می نویسد تشکر کنم .

اگر بدانی چقدر دلم می خواهد برای دوست قدیمی ورودی ۷۹ یک آرزوی رویای هدیه بفرستم.  (شناختمت مهربان! ....)

اگر بدانی که در غربت بودن و احساس تنهایی نکردن چقدر سخت است. کشتن حادثه های  دلتنگ کننده.... ماندن در سایه های بی کسی های کشنده .... گم شدم در کابوس زمان....و در نهایت من و یک رویا ...نشستن و تکیه دادن به ...

 اما چه کنم ؟

سرعت اینترنتم پایین است و قلبم گهگاه  ناتوان از توصیف آنچه که در درونم لانه کرده است. و زمان گوهر گم شده.. . اگر دیر به دیر به ستاره سر می زنم از بی معرفتی ام نیست.هر بار که به ستاره های فراخ آسمان چرک نشده ی پانسیون نگاه می کنم دلم برایت تنگ می شود ... برای جرقه هایی که در من می زنی و بعد از حس لطیف روشنی و هیجان و لرزه می روی...

ستاره جان بهانه ای شدی که برای مهسا! رویا! الهام .....و تمام  دوست های  تنهایی هایم بنویسم و آرزو کنم از دیر به دیر سر زدن هایم نرنجند...

دنیایت پر از هجوم سکوت

بدون تیک تاک ساعت ، صدای خروس

دنیایت پر از رمز سکوت

بدون شر شر باران ، بدون هق هق من

بدون رعد ، بدون فریاد ، بدون ناله

دنیایت پر از مهر سکوت

بدون صدای قاشق و کاسه ی سوپ

تق تق در ، زجه ی مادر

.......

ای ساکت من

صدای عشق من ، شنیدن نمی خواهد

دیدن نمی خواهد

دنیایت پر از سحر سکوت

جواب قلب من گفتن نمی خواهد....

جنگ من با من در تمام لحظه هاست

من نمی دانم چرا این من

اینقدر بی انتهاست

گاه شاد و سر خوش

پر دروغ و حقه باز

یا که آرام و پر از مهر ونیاز

ای که با من ، در من و همراه من

زاده شدی

ای که از من هستی و گاه بی من می روی

من

در میان شعله های اضطراب تنها مانده ام

مانده ام شعله ها از آتشند یا اضطراب

مبارک است مهربان !

جفت شدی. از تکی در آمدی و ما شدی.

 چه  می توانم داشته باشم  برایت جز آرزوی خوشبختی و شادکامی؟

چه  می توانم بکنم برایت جز آرزو، جز امید بخشی ، جز روح نوازی؟

و خدا می داند اگر می توانستم....

شادی را ، سلامتی را، محبت و موفقیت را برایت جاودانه می کردم

برایت نه! برایتان

مهربان ....خدا حافظ... تان

من از سطح دریا به بلندای کوه ها آمدم

روزی که برای اولین بار به اینجا آمدم با هر پیچ جاده احساس می کردم به خانه ی خدا نزدیک می شوم. احساس کردم لای این کپه های ابر ، دراین طبیعت بکر ، بین هجوم قلوه سنگ ها، با این هوای پاک، اگر خدا نباشد پس کجاست؟

به آن کس که نمی خرید من را

چون ذره ای که بین دو دست معلق است و خواهد افتاد

چرا مرا فروخت

گناه من چه بود

مادر بزرگ من مرد و من هر کار کردم وانمود کنم دوستش داشتم نتوانستم. هر چقدر با خود کلنجار رفتم که ببخشمش نتوانستم. هر بار که پیکر بی جانش را دیدم یاد ستم هایش افتادم. او خود خواهی محض بود و من ناراحت از اینکه خود نیز راه او را در پیش گرفته ام.  خودخواه محض بودن!

من نتوانستم اشکی بریزم چون تمام وجودم تابع قلبم است و قلبم می گفت: مرگ او ناگزیر رخ می داد و چه بهتر که در این زمان رخ داد . موقعی که دیگر نه حرف می زد ، نه راه می رفت، نه چیزی از مغزش باقی مانده بود. من زوال مغز را در او دیدم. همانطور که سالها پیش زوال عاطفه را به من نشان داد. جز پول و شهوت دنبال چیزی نبود و هیچ کدام از آنها را با خود نبرد. و پولهایش ماند . ماند برای دیگران! چیزی که هیچ گاه تحملش را نداشت. بخشندگی!

نمی خواهم بگویم شیطانی بود بدون هیچ گونه سفیدی . نه او هم مثل من بود. مثل ما. و من نقاط تاریک زندگی اش را دیدم. چه بسا رو شنی های زندگی اش هم کم نباشد. چه بسا که او بهشتی باشد. من نمی دانم و حرفم بدی یا خوبی او نیست. از کودکی او را عزیز صدا می کردیم و او خوب می دانست که هیج جا عزیز نیست. یادم هست که یک بار یک کیف صورتی کوچک با عکس میکی موز برایم خرید. یادم هست که سر سفره مان می نشست و بلند بلند حرف می زد و من امتحان داشتم. چیز عجیبی نبود. من در تمام رویدادهای مهم زندگی ام امتحان داشتم!

فقط این بار امتحانی در کار نبود یا بود و من نفهمیدم.

عزیز رفتی. و من بسان ده ها مرده ای که دیدم گفتم خداحافظ ولی دلم نیامد پیغامی را که هر بار که مرده ای را می بینم برای عالم مردگان می فرستم به تو بگویم

دلم نیامد به تو بگویم  به خدا بگویی:

 مرا تنها نگذارد

دستانم را ناتوان نسازد

قلبم را از بخشندگی تهی نگرداند.

و صدایم را رساتر

و زبانم را گویا تر

و چشمانم رابیناتر

 و خودم را مهربانتر و با گذشت تر بگرداند.

درست یا غلط به تو نگفتم و آنقدر د خودخواهی فرو رفتم که یادم رفت ببخشمت

عزیز من ، ببخش مرا . بدان دوست داشتم که دوستت بدارم . باور کن....