مادرم می گوید فکر کن در زندانی. مثل تمام هم سن و سالهایت که هر روز در زندان اعتراف می کنند همه چیز بر وفق مراد است و من شوخی کردم اگر گفتم مرا می زنند و شکنجه می کنند. من از روی بی دردی و بی کاری در خیابان ها قدم می زدم و....

مادرم می گوید فکر کن همه چیز درست می شود... حق به حق دار می رسد و تو هم به علاقه ات می رسی. مادرم نمی بیند انبوهی از جوانانی که قرص برنج می خورند ... که ترامادول و سیتالوپرام در جیبشان است و کراک می زنند..

مادرم می گوید حوصله کن.. همه چیز به یک اشاره ویران می شود اگر بر خشت کج بنا نهاده شده باشد.. مادرم نمی دانند تحمل این ثانیه های لجوج چقدر دردناک است

مادرم می گوید تولدت مبارک و من از امیدش شرمنده می شوم و باز از نو شروع خواهم کرد....

روزی من در دبستانی درس می خواندم که امروز آن را خراب کردند. احساس کردم خاطراتم لای آجرها دفن شد. روزی من در رودخانه ای شنا می کردم که دیروز خشکید. روزی من در خانه ای به دنیا آمدم که فردا خراب خواهد شد..... کجا بروم شماره موبایلم را مرتب فراموش میکنم و هر روز باید دوباره از نو حفظش کنم....

نوشتن هزلیات ابلهانه گناه من است . باید سبز باشی . حتی در این روزها که سبزی جرم است و هر برگ سبزی که می روید وابسته ای است به صدای آمریکا! کاشکی من اسیر نبودم در پیله ای خود تنیده ی دکتر بودن! دکتر بودن و بعد تنها بودن و بعد تبعید در یک گوشه ای پرت از این مملکت و محکوم به گوش دادن درد های  دهها آدم در روز و شب و سحر و طلوع!  از جمله بندی ام حدس بزن در درون من چه خبر است. بیچاره مادرم که هنوز از دکتر شدن من خوشحال است. بیچاره من که سالها دکتر خواهم ماند . بیچاره مریضهایم که من همیشه خسته و بی حوصله ام و وای بر این جامعه که تحصیل کرده اش نمی تواند حرف بزند و دارد از فشار زجه خفه می شود . ... شاید این هم توسط سایت بی بی سی برنامه ریزی شده که من دردمند باشم و خسته و دنبال راه فرار... شاید آنها خواسته اند که روزی ده ها دردمند و خسته را ببینم که فریاد می کشند ما نداریم... روزگاری نیازعلی نداشت... امروز همه نیاز علی اند و من از همه نیاز مند تر ! نه به پول ! نه به خانه و زندگی ! نه حتی به خانواده و همسر و فرزند! بلکه به یک هوای تازه...و امید

برای من شروع دوباره یعنی مامان زیر دستی رو خالی کن ! من دوباره میوه می خورم!  حدود ۲ هفته است که به پوچی مفرط رسیدم و علائم افسردگی رو در خودم پیدا کردم. به یقین رسیدم که زندگی من ارزش ادامه ندارد!!!!! اما ادامه ندهم چه کنم....!!! بمیرم تا مرده خورها دوباره جمع شوند در حیاط خانه مان و خانواده ام را آزار دهند! بخوابم در گور تا سلسله ی حشرات زودتر به نوایی برسند ! و آخوندی بیاید برای من روضه ای بخواند سرتا پا لجن!!  چرند است همه ی این حرفها .. نخوانید و ول کنید و بروید به دنبال تفریح و خوش گذرانی....

شاید ! کاشکی! ای کاش! اگر! ای وای ! تقصیر از کسی نیست . من  گناهکارم و از دست هیچ کس کاری ساخته نیست. خدا هم نمی تواند به دادم برسد . من خود باید خود را نجات دهم! اما چه طور از این کثالت چرک خلاص شوم؟

هیچ کس نمی خواهد ناله بشنود

من چه کنم؟ هر روز به همه لبخند می زنم

هر روز با صبر و حوصله با عقربه ها مسابقه می دهم

اما به اینجا که می رسم دیگز چیزی از من نمی ماند

دیگر توانی برای من نیست برای وانمود کردن به خیلی چیزها

و فردا دوباره من شاد بر خواهم خواست...!!!!

این معجزه ی من است