جنگ من با من در تمام لحظه هاست

من نمی دانم چرا این من

اینقدر بی انتهاست

گاه شاد و سر خوش

پر دروغ و حقه باز

یا که آرام و پر از مهر ونیاز

 

ای که با من ، در من و همراه من

زاده شدی

ای که از من هستی و گاه بی من می روی

من

در میان شعله های اضطراب تنها مانده ام

مانده ام شعله ها از آتشند یا اضطراب

می سوزم از درد یا آتش ، این سلاح داغ!!!!

مبارک است مهربان !

جفت شدی. از تکی در آمدی و ما شدی.

 چه  می توانم داشته باشم  برایت جز آرزوی خوشبختی و شادکامی؟

چه  می توانم بکنم برایت جز آرزو، جز امید بخشی ، جز روح نوازی؟

و خدا می داند اگر می توانستم....

شادی را ، سلامتی را، محبت و موفقیت را برایت جاودانه می کردم

برایت نه! برایتان

مهربان ....خدا حافظ... تان

من به یاد کودکی می افتم که روبرویت سیخ نشسته است و با چشمان درشتش به تو زل زده . بغضی در گلو دارد که آماده برای ترکیدن است من به یاد پیر زن مچاله ای می افتم که با لبان غنچه شده اش می گوید .الهی دور سرت بگردم من به یاد جوان گستاخی می افتم که می گوید: شما دکتری من چی بگم من به یاد خودم می افتم که برایت گریستم وقتی جواب پاتولوژی ات آمد و فاطمه 15 ساله سرطان دارشد من به یاد مرگت می افتم که آرام در سکوت رخ داد و اشکی ریخته نشد . مهدی شیرخوارگاهی که سرت مثل یک کدو بزرگ بود و کج و کوله و طاقت هزاران شانت را نداشت. من به یاد مادرم می افتم که چقدر ذوق کرد از این که من دکتر می شود من به یاد موهایم می افتم که سپید شد و چشمانم که تار شد و قلبم که رئوف تر و شکننده ترشد و اخلاقم بدتر و بدتر. ظاهرم هم سنگ دل تر و بی روح تر من به یاد این همه سال می افتم و این همه کار من به یاد فردا هستم و این همه مسئولیت من به یاد خدا می افتم و کمکهایش که اگر از من دریغ ورزد تنهاخواهم مرد چه زنده چه مرده