در دشتی که خون می چکد سخره اش سخت تر است

ساقه جوانی که در چمنزار آفت زده مان روییده

رمز حیات را می داند

مادر مرده راه نوازش فرزند مرده اش را  خوب می داند

در میان مرده زا ها دختری هست که روزی کودکی  بزاید

حرف زدن را دوست داریم اما شنیدن را نه . در بین شنیدنیهامان  هم به دنبال تائید حرفهامان هستیم. شرط آغاز یک مکالمه رعایت اصل احترام است و توفیق یک مکالمه در تفکر طرفین به افکار دیگری. .. این گونه است که در ایران هر مکالمه ای مونولوگ می شود و نتیجه همیشه درجا زدن در افکار ناقص خودت.. .. بپذیر تو هم اشتباه فکر می کنی و توهم مثل من نیاز داری خودت را تصحیح کنی .

در سرزمین بدون آینده تکرار خاطرات گذشته می ماند و بس... تمام تلاشم این است که امروز روز قشنگی باشد

فرض کنید پسری دختری را می خواهد دختر او را جواب می کند پسر روی صورت و چشمانش اسید می پاشد . دختر کور می شود .17 بار عمل می کند . دادگاه جرائم اسلامی حکم می کند دختر در چشمانش اسید بریزد و او هم کور شود.

اما طنز در این داستان کجاست ؟ نفهمیدید! طنز در درایت قاضی است که یادش رفته سرش را شانه کند و می خارد و عمامه اش کج می شود.( نمی دانم عمامه دارد یا نه اما کمی تخیل بدک نیست در طنز  اشکالی ندارد)  حتماً با لهجه رشتی یا مازنی حکم را قرائت کرده یا اولش به سبک بلوتوٍث گفته ..آه خدای من. بعد مکث کرده و گفت شِششما هم بریز حاچ خانم. خااهرم قصاص کن. صبر کنید باز هم طنز دارد این داستان در تمام این مدت قاضی زیپ شلوارش باز بود و سعی می کرده پنهانی زیر عبایش آن را ببندد طنز از این بالاتر!

و الان من بسیار خوشحالم که متهم نشده ام به دروغ نویسی و دروغ پردازی . و خدا را شکر با اینکه آمار وبلاگم پایین است اما راضی ام که باز هم باشد . جایی که صادقانه در آن با خودم خلوت کنم  بدون نقاب هرروزگی.

آنها که مرا می شناسند خوب می دانند نیمی رویایی ام و نیمی بسیار واقع گرا. آنها که مرا می شناسند خوب می دانند که بهترین تصویر گر رویاهای درون زادم و چه بسیار بی رحمانه همه را به دنیای وهم می برم و خود با یک لبخند به خشن ترین لحظه های زندگی بر می گردم. و این رویا ها روزی مثل فیلم بر باد رفته می شوند و روزی مثل فیلم های تارکوفسکی!!

چه کنم این طوری خلق شده ام و باید با خودم کنار بیایم. هر چند خیلی خودخواهانه به نظر می آید اما دوست دارم تحملم کنند نه اینکه تحملشان کنم. و جالب این است که آنها که مرا می شناسند خوب می دانند چقدر خوب همه چیز را تحمل می کنم. شاید به خاطر اینکه چون درونم مال خودم است هر چقدر بیرونم را بیالایند باز هم برایم قابل تحمل است.... ولی هر از گاهی که کسی رامی بینم که درونش را به من نشان می دهد و درونش انسانی است آن وقت است که من درونم را تغییر می دهم تا درون دیگری را بیشتر بشناسم و از خوبی هایش سیراب شوم .

پشت درهای جنون ساختگی همیشه نبوغی هست. درها برای گشودن ساخته شدند و کلید خیلی از درها فقط صداقت است.

فکر کنم اگر مرا به غرور متهم کنند بسیار به جا باشد. خودم الان به خودم گفتم گنده دماغ از خود راضی. خوب بخشی از من است دیگر . شما ببخشید.