نمی دانم چه باید کرد . در اردوگاه کار اجباری در طرح شاخص پزشک خانواده منتظرم طرحم تمام شود. طرحی که در آن چیزی به عنوان آسودگی پزشک ! زمان برای مطالعه ! زمان برای ارتباط با دنیای مدرن!!!! (چه اراجیفی می گویم؟؟) حتی  داروخانه در آن پیش بینی نشده است.

 من را می فرستند در میان انبوه آدم های له شده ای که پادرد و کمردرد دارند. سرگیجه و اضطراب دارند .. و از درد بی درمان فقر و بی پولی ، بی کسی و بی همسری، نا امیدی و بی سوادی، معلولیت و جاهلیت رنج می برند و تو یا می توانی بتامتازون بدهی یا پنی سیلین!!! و هر بار که به من می گویند انشاالله دستت سبک باشد شرمنده می شوی از شغلت، نقشت ، از عمر رفته ات ، از امیدت به فردا.

و باز فردا من بر می گردم از نو شروع کنم . تا طرحم تمام شود . تا راهی بیابم برای کمک واقعی . برای جبران آنچه ندارم برای درمان دردت.

وقتی که خسته هستم و بی حوصله . وقتی که درمانده ام  و بیچاره .  وقتی که توانم نیست حتی نق بزنم از روزگار. می آیم در این دنیای مجازی تا دنبال واقعی ترین اجزائ زندگی بگردم. دنبال یک لحظه آرامش و امید به فردایی بهتر...

و اولین چیز روبرویم سرچ بار گوگل است که از تو می پرسد : چه می خواهی ؟

چه می خواهم؟ کلمه یی که جواب همه چیز باشد مثل قرصی که تمام احساس ها را با هم از بین می برد و می بردت به عابم بی خیالی .  راحتت می کند از روزمرگی و  تکرار درماندگی...

شاید مشروب و الکل ، شاید آرامبخش و مخدر به همین دلیل ساخته شده باشند. اما تاثیر آنها موقت است . من آنها را نمی خواهم . من دنبال کلمه ی جاودان می گردم. جاودان ، موثر و ماندگار... کلمه ای که به من دوام دهد . صبر دهد .اعتماد دهد . قدرت دهد. مهر دهد. امید دهد .....

اگر کسی آن کلمه را می داند به من بگوید .

هربار که مادرم مرا صدا می کند که چایی بخورم یادم می آید این کلمه که نه! این آدم نه! بلکه مهری که در او است همان چیزی است که خلق شده تا مرا آرام کند. بزرگ کند. زنده نگهدارد. امیدوار کند . جاودان کند....

نه آنکه حرفی نیست . حرفها را فشرده کرده ام ، گله ها را در مشتهایم له کرده ام  و  امیدها را تک تک می شمرم. آنقدر سرم شلوغ شده که نمی توانم از نو شروع کنم. سالهاست هر شب به این امید می خوابم که فردا با طلوع خورشید معجزه ای رخ خواهد داد :

و من پری لالی خواهم شد که در اقیانوس بزرگ و عمیقی زندگی می کند و کارش این است که  هر روز وقتی اولین طلایه آفتاب به زمین می رسد به سطح آب بیاید و  همراه با طلوع خورشید چنگ بنوازد و دسته های ماهی ها را که در آب می رقصند  راهنمایی کند به کناره ی مرجان های رقصان.... و بعد که طلوع تمام شد با هر چه آفتاب اندوخته است به عمق اقیانوس برود و در عمق تاریک اقیانوس  نور و آوای چنگ تقسیم کند...

مدتهاست که سهمیه ی آفتابم تمام شده ... روزهاست که چیزی برای بخشیدن در خود نمی یابم...

بنابراین دیر می آیم تا ... چیزی  بیابم برای خستگی هایمان

حتی مادر از کودک

70 میلیون تک نفریم و شصت و نه میلیون و نهصد و نود و هزار و نود و نه مهاجم

بزرگترین اقدام انقلابی این جماعت تک

خودکشی است و بزرگترین شورش دیگر کشی

و امیدی به بلندای زنجیر به هم بافته مان

همه چیز به غیر از زندگی محاسبه می شود

ورودی جدید.... یعنی من و تو و خون رگهامان

گور به ما می خندد

زنده ای در گور و ما مردگانی در روی زمین!

نماندی و من ماندم با خیال تو

این روزها که سایه ی مرگ در همه جا تار تنیده 

همه در حال شمارش معکوس انفجار بزرگند

نیستی در کنار من 

و من به جای تو شعار خواهم داد 

" می کشم ، می کشم ، آنکه برادرم کشت"